Выдатнае месца гэтая краіна Беларусь: чыстае свежае паветра, добрыя ўважлівыя людзі і цудоўнае надвор'е!
Першае, што звярнула на сябе ўвагу, гэта смачныя абеды. Мала, што ўсё было вельмі смачна, так і вельмі сытна: пры трох разавым харчаванні я нават не адчуваў пачуцця голаду. Адразу абмоўлюся: у Расіі ў лагерах як правіла 5-ці і 6-ці разавае харчаванне, але пры гэтым увесь дзень ходзіш галодны. Увогуле варта толькі дзеля гэтага зноў стаць удзельнікам гэтага лагера. Галоўнымі кухарамі былі Міхась і яго жонка Тамара, але значна важнейшымі іх якасцямі былі каханне і клопат аб усіх гасцях лагера, якія выяўляліся не толькі ў кулінарных подзвігах, але і ў арганізацыі жыцця ўдзельнікаў гэтай падзеі.
Я быў тут упершыню і застаўся задаволены. Аказалася, што ўсе ўдзельнікі рэжысёры і толькі адзін я музыка. Але гэта толькі разнастаіла жыццё ў лагеры. Творчая атмасфера была настолькі абвостраная ад незлічоных трэнінгаў і мазгавых штурмаў, што і я стаў на час рэжысёрам і пастаноўшчыкам спектакля. Вядома, мне дапамагалі як пачаткоўцу ў гэтай нялёгкай справе, завошта ўсім вялікі дзякуй.
За тыя сем дзён, што мы тут жылі, я шмат чаму навучыўся: і спазнаў сакрэты тэатральнага жыцця, і пазнаёміўся з рознымі ўсходнімі тэхнікамі самаразвіцця (у-шу, ёга, тэнсёгрыці, аэрафілія) - усё гэта для мяне было новым. Аднак, самае галоўнае, што я тут убачыў - гэта мяне ўразіла - хуткасць развіцця рабят (маладых людзей з асаблівасцямі развіцця) ва ўмовах далёкіх ад спецыяльна створаных для іх рэабілітацыі, ад усякіх бальніц і дыспансераў. Ва ўмовах, далёкіх ад бальнічных, усё нібы змяніліся, і, яны паказалі такія вынікі, да якіх ва ўмовах установы даводзіцца рухацца месяцамі. Усмешкі і смех, за якія нават не даводзілася змагацца, на мой погляд, ужо дасягненне. Дробная і буйная маторыка развівалася ад занятку да занятку такімі тэмпамі, што здавалася, быццам гэта не вынік вонкавага ўздзеяння адмыслоўцаў, а проста створаныя спрыяльныя ўмовы абудзілі сонныя арганізмы рабят (хоць можа так і было).
Бытавыя ўмовы парадавалі, перасягнуўшы чаканні. А пастаянны клопат аб іх развіцці супакойвае і нават адводзіць ад размовы аб гэтым. Лічу неабходным працягваць дадзеную працу. Дадзены лагер раскрывае патэнцыял маладых людзей і спецыялістаў схаваны пад непранікальным покрывам фармальнасці.
Няхай з кожным годам колькасць удзельнікаў расце, і вынікі не прымусяць чакаць!