У 2015 годзе прозвішча мужа і жонкі Бахур было на слыху ва ўсёй краіны. Яшчэ б, у іх сітуацыю ўмешвалася міністр працы і сацабароны. 37-гадовай маці Ані Бахур з дыягназам прыроджаная анамалія рук і ног і яе жонку Анатолю, які пакутуе на ДЦП, мелі намер адмовіць у праве быць бацькамі толькі па той прычыне, што яны - людзі з асаблівасцямі. Чыноўнікі проста не ведалі Ганну - настойлівую, прабіўную, упэўненую ў сабе і сваіх сілах. І яна абараніла права самой гадаваць сына! Карэспандэнт партала 1prof.by пабывала ў гасцях у Бахураў, каб даведацца, як у іх ідуць справы сёння.

Сэнс жыцця па імені Косцік

Ледзь пераступіўшы парог кватэры, чую ад Ані: "Тэрмінова нас фатаграфуйце, таму што галоўны герой праз пяць хвілін павінен адбыць у музычную школу, дзе вучыцца граць на барабане". Спяшаюся дастаю фотаапарат, на хаду аглядаю кватэру ў пошуку месца для здымкі. 7-гадовы Косцік важна сеў на канапу, узяў барабанныя палачкі і імітуе гульню на любімым музычным інструменце. Аня папраўляе прычоску для фота, тата Толя спяшаецца прысесці побач.

Некалькі кадраў зроблены, і Аня, схапіўшы ў ахапак заплечнік і сына, імчыцца на вуліцу, дзе іх чакае "электрамабіль" - трохколавая электракаляска, з дапамогай якой Ані перасоўвацца і зручней, і хутчэй. У раздзела сямейства ёсць свая, больш «крутая» і сучасная. Дарэчы, сродкі перамяшчэння Бахуры набылі самі, назапасіўшы на іх грошы з невялікіх пенсій па інваліднасці.

Не прайшло і пяці хвілін, як Аня прымчалася назад і заявіла, што дзве гадзіны, якія сын будзе займацца ў "музыкалцы", у нас ёсць для размовы.

– Пытайце, што цікавіць, – Аня відавочна шчаслівая, што выдаюць падпаленыя вочы. - Як жывем, самі бачыце. З таго часу, як 7 гадоў таму былі ў нас, у кватэры нічога не змянілася, затое жыццё напоўнілася сэнсам. І гэты сэнс мае канкрэтнае імя - Косця, наш жаданы сынок. Не толькі ён, а мы ўсе разам вучымся ў першым класе, займаемся музыкай, спортам - ходзім на каратэ. Ёсць яшчэ інтэлектуальны спорт - шахматы. Праўда, тут мы пасвіў - ні я, ні Толік гэтую гульню не адолелі, а Косця ўжо дока.

Аня падхапілася і дастала са стала тэчку з граматамі сына, якіх ужо 10 штук, большасць з іх - за шахматныя турніры. Дыплом, датаваны вясной 2022 года, сведчыць, што Косця Бахур з'яўляўся самым юным удзельнікам першынства Івацэвіцкага раёна па шахматах. Вось дыпломы за прызавыя - ад першага да трэцяга месца ў розных спаборніцтвах па шахматах.

- Малайчына наш сынуля, праўда? – мама не хавае гонару за свайго хлопчыка. - У свае 7 гадоў ён вельмі самастойны, шмат што можа сам. Напрыклад, інтэрнэт асвоіў сам, хоць я не вельмі гэтага хацела. І зараз строга кантралюю час і месцы яго знаходжання ў сусветнай сетцы. Не хачу, каб нахапаўся непатрэбнага. Па гэтай жа прычыне запісалі яго ў некалькі секцый. Добра, што яму ўсюды падабаецца, усё атрымліваецца. На каратэ адкрыўся яго талент да вывучэння моў, вельмі хутка схоплівае каманды, якія гучаць на кітайскай. Нават выказаў жаданне вучыць гэтую мову, але ў нашым невялікім горадзе няма курсаў кітайскай, так што няхай вучыць англійскую.

Аня з Анатолем рады, што сын у іх здаровы і актыўны, бо 7 гадоў таму многія сумняваліся, што яны - інваліды, справяцца з выхаваннем хлопчыка. Сумняваліся да такой ступені, што мелі намер дзіця адабраць і аддаць на выхаванне ў Дом малюткі або прызначыць апекуна.

«Вайна» за сына

2014-2015 гады прынеслі Ані Бахур як масу пазітыву, так і перажыванняў. Якім шчасцем было даведацца, што цяжарная! Яна і падумаць не магла, што зможа стаць мамай, але напрыканцы 2014 года раптам выявіла, што ў ёй зарадзілася новае жыццё. Узрадаваўся і Толя, праўда, тут жа і занепакоіўся. Разумеючы становішча сваё і Ані, быў упэўнены, што проста не будзе. І не памыліўся. Медыкі не раз прапаноўвалі перапыніць цяжарнасць. Аня і чуць пра гэта не хацела, яе радасці не было мяжы, а Толя ўвесь гэты час жыў, як на вулкане. І гром усё ж грымнуў.

Месяц пасля нараджэння Косці Аня з дзіцем правялі ў Івацэвіцкай цэнтральнай раённай бальніцы. Увесь гэты час вырашалася пытанне, што рабіць з нефарматнай сям'ёй. 5 жніўня 2015 года ўрачэбна-кансультацыйная камісія выдала заключэнне аб тым, што Бахуры не ў стане выконваць бацькоўскія абавязкі. Фармальныя падставы на тое меліся.

Ганна, якая сама правяла дзяцінства і юнацтва ў казённых дамах, не здавалася. Яна заўзята пераконвала ўсіх, што даўно навучылася жыць самастойна: сама і сябе абслугоўвае, і мужу дапамагае ў бытавых пытаннях. Без старонняй дапамогі рыхтуе, апрацоўвае градкі ў агародзе, закатвае гародніну, сцірае, прыбірае. Больш за тое, піша карціны, працуе на кампутары, займаецца керамікай. Нездарма ж яна лаўрэат міжнароднай прэміі "Філантроп", якую ўручаюць у Расіі за выдатныя дасягненні людзей з інваліднасцю ў галіне культуры і мастацтва.

- Як маглі палічыць, што я не спраўлюся з выхаваннем уласнага дзіцяці? - Бахур і сёння здзіўляецца, чаму тады склалася такая слізкая сітуацыя, і чаму так доўга не хацелі яе пачуць і зразумець.

Чара шаляў схілілася ў бок мамы толькі 19 жніўня, калі да Ані прыехала Мар'яна Шчоткіна, якая была ў той час міністрам працы і сацабароны. Яна стала на бок маці і паабяцала зрабіць усё, каб дзіця засталося ў сям'і. Праз два дні жанчыну наведалі сталічныя спецыялісты і заключэнне МКК было адменена - дзіця пакінулі з бацькамі.

1 верасня Ганна і Косцік разам вярнуліся дадому. У дапамогу маці вылучылі дзвюх нянь, якія наведвалі сям'ю раніцай і ўвечары. Аня была вельмі ўдзячная работніцам тэрытарыяльнага цэнтра сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва Івацэвіцкага раёна, і цяпер успамінае іх з душэўным трапятаннем, але з упэўненасцю заяўляла, што справілася б і сама. Ёй не ўпершыню пераадольваць жыццёвыя цяжкасці. Яе родная маці была алкагалічкай і адмовілася ад яе. Аня добра ведае, якое гэта - не мець побач ні адной роднай душы.

– Мамай я называла работніцу Гарадзішчанскага дома-інтэрната Баранавіцкага раёна Соф'ю Берташ, якая любіла мяне, як дачку, – расказвае Ганна Бахур. - Мы і цяпер падтрымліваем цёплыя адносіны. Хутка Соф'і Аляксандраўне споўніцца 80 гадоў, дай бог ёй здароўя яшчэ на доўгія гады. Дзякуючы ёй і мне захацелася мець сям'ю, у якой усе будуць кахаць адно аднаго. У нас так і ёсьць. Дзеля гэтага я і змагалася за сына. Ён - сэнс нашага жыцця, наша надзея і радасць. Мы з мужам ужо не ўяўляем сябе без яго.