У суботу валанцёрам трэба было перажыць парачку экстрэмальных момантаў. Адзін з іх - гэта арыентаванне на мясцовасці. Дзве каманды самых адважных валанцёраў - "Мона" и "220 вольт" - адправіліся ў лес на пошукі пікетаў (пэўных знакаў на мясцовасці). Цешыць, што ўсе вярнуліся ў лагер жывымі і здаровымі.
Пасля абеду мы нарагаталіся, гуляючы ў розныя гульні. А потым нас ізноў чакаў экстрым - валанцёрам трэба было выпрабаваць свой спрыт і ўменне пераадольваць страх, праходзячы вяровачныя элементы паласы перашкод. Выкарыстоўваючы вяроўкі, нам трэба было перабрацца ад аднаго дрэва да другога. Падаць было катэгарычна забаронена. Калі нехта і спрабаваў, яго страхавалі рукі таварыша. Так, бачылі б вы нашы твары! Колькі адрэналіну і эмоцый!
А ўвечар мы атрымлівалі асалоду ад густам шашлыкоў, прыгатаваных на мангале. Частка з нас адправілася ў горад, а частка адправілася перад сном у кіназалу мясцовага маштабу на прагляд вельмі ўражлівага фільма.
У нядзелю раніцай мы слухалі музычную праграму, прыгатаваную нам Іванам Васільевічам. Ізноў прыбылыя захацелі выпрабаваць свае сілы ў арыентаванні, а сёй-той хадзіў следам і дзівіўся палянкам грыбоў, якія чакалі ў лесе.
Каманда арыенціроўшчыкаў у рэшце рэшт зайшла на базу "Спадарожнік" (іх маршрут значна адрозніваўся ад маршруту на карце) і прыбыла ў лагер з Іванам Васільевічам і двума рабятамі з абмежаванымі магчымасцямі, адзін з якіх - пастаянны ўдзельнік спектакляў. Коля (гэты малады чалавек) усміхаўся нам усімі сваімі 32 зубамі. Мы глядзелі ролікі спектакляў з ягоным удзелам. А Іван Васільевіч зладзіў нам майстар-клас па стральбе з сапраўднай цыбулі!!! Вечарэла, таму мы, падсілкаваўшыся, пачалі збірацца дадому. Загрузіўшыся да мяжы, у цеснаце, ды не ў крыўдзе, мы адправіліся дадому, вязучы з сабой масу прыемных уражанняў.